یک سفارش، چند دست

نه لزوما — و این تفکیک تفاوت یک تصمیم درست و یک خرج اشتباه است.

به ستون «جنس» نگاه کن: اگر بیشتر لمس‌ها «انتقال داده» بین چند جای مختلف بودند، مسئله معمولا اتصال است نه فروشگاه — و اتصال خیلی ارزان‌تر از بازسازی است.

و اگر بیشترشان «تصمیم» بودند، هیچ فروشگاهی حلشان نمی‌کند. آن‌ها با نوشتن شرط حل می‌شوند، نه با نرم‌افزار.

یعنی گلوگاهت نرم‌افزار نیست، خودت هستی — و این یافتهٔ گران‌تر امروز است.

و راهش هم لزوما استخدام نیست. اول نگاه کن چند تا از آن سطرها واقعا به قضاوت تو نیاز داشتند. معمولا کمتر از نصف.

باقی‌شان یا قابل خودکار شدن‌اند یا قابل سپردن — به شرطی که شرطشان نوشته شود. و آن، همان کاری است که هیچ خریدی جایش را نمی‌گیرد.

برای خودکارسازی نه، برای تصمیم بله — و بهتر است همین حالا بدانی تا پول ندهی.

حسابش را خودت کردی: اگر ده دقیقه در هر سفارش صرفه‌جویی کنی، ماهی حدود سه ساعت می‌شود. آن عدد را در نرخ ساعتی‌ات ضرب کن و کنار هزینهٔ هر راه‌حلی بگذار.

ولی نقشه‌ات یک چیز دیگر هم به تو گفت: کدام لمس در حجم بالا می‌شکند. آن را قبل از اینکه حجم بالا برود بدان — نه وسط شلوغی.

احتمالا لمسی را برداشتی که از جنس «ارتباط» بود، نه «انتقال داده».

مشتری از اینکه آدرسش دستی کپی شود سودی نمی‌برد — ولی از اینکه یک آدم پیگیری مشکلش را جواب بدهد، چرا.

قاعدهٔ ساده: لمسی که مشتری می‌بیند، با احتیاط بردار. لمسی که فقط تو می‌بینی، هرچه زودتر بهتر.